HOERA! JULIANA HEEFT EEN ZOON !

Het is 9 juli 1982. De Britten zijn geschokt en verontwaardigd als blijkt dat een man, alle veiligheidsmaatregelen ten spijt, in het holst van de nacht een babbeltje is komen maken met koningin Elizabeth. In nota bene haar SLAAPKAMER. De Engelse pers reageert furieus: hoe is het mogelijk dat een miljoenen verslindend veiligheidssysteem ZO kan falen ? Stel je voor dat de indringer een lid van de IRA was geweest in plaats van een goedmoedige geestelijke gestoorde ? Het buitenland kijkt meewarig toe. Dit soort operettescènes kunnen immers alleen maar in Engeland worden opgevoerd ?

Is dat zo ? vragen sommige kranten (waaronder Nederlandse) zich af. Zijn er immers geen (al dan niet vermeende) komplotten gesmeed om Juliana, Beatrix of Van Agt te gijzelen of te ontvoeren ? DE GELDERLANDER (14 juli 1982) citeert de geruststellende woorden van een woordvoerder van de Rijksvoorlichtingsdienst: "Nederland kan er gerust op zijn dat leden van ons koningshuis goed worden bewaakt." De veiligheidsdienst, de marechaussee en de politie hebben immers de modernste apparatuur tot hun beschikking: gesloten tv-circuits en elektronische ogen.

Het is 17 december 1982. Voor de Utrechtse rechtbank dient de zaak tegen de dertigjarige P.B. De officiële rechtbankverslaggeverij heeft voor deze ogenschijnlijke routinezaak geen belangstelling. Maar wèl is een leerlinge van de Utrechtse School voor de Journalistiek aanwezig. Stomtoevallig, namens de Werkgroep Recht. De aanwezige parketwacht is niet gelukkig met haar aanwezigheid ("Ga je er over schrijven ?") en doet pogingen om haar belangstelling te verplaatsen naar de gebeurtenissen elders in het paleis van justitie. Maar de aankomende journaliste die inmiddels wel had begrepen dat er iets aan de hand was met het betreffende rechtsgeding bleef lekker op de perstribune zitten.

De verdachte B. wordt, zo blijkt uit de dagvaarding, beschuldigd van 'poging tot doodslag'. Hij zou in de gemeente Baarn op twee mensen zijn ingereden. Het waren veiligheidsambtenaren van paleis Soestdijk. B. is met een Volkswagenbusje dwars door de ketting gereden, die de oprijlaan van het paleis afsluit. Daarna liep hij naar het familiebordes, waar hij -nog steeds ongestoord- binnenliep. Dit alles in een poging prinses Juliana te spreken te krijgen. Daartoe had B., zo zei hij ter zitting, het volste recht, want dat is immers zijn MOEDER.

De verdachte blijkt goed op de hoogte te zijn van de indeling van het koninklijk onderkomen. Want, zo blijkt verder, in april 1982 is hij al eens EERDER op familiebezoek geweest. Toen drong hij door tot een der gangen voordat hij uiteindelijk door iemand in de kraag werd gegrepen.

Conclusie: Zo effectief zijn die veiligheidsmaatregelen dus niet, de gesloten tv-circuits en de elektronische ogen ten spijt. De koninklijke veiligheidsdienst wil weinig kwijt over het gebeurde. Een functionaris enigszins onwillig: "We willen van het paleis geen concentratiekamp maken , compleet met schuttersputjes en prikkeldaad. Want wat schiet je daar mee op ?"

Maar stel dat er geen sprake was van een Volkswagenbusje met één goedaardig gestoorde, maar van een Volkswagenbusje met zes gewapende terroristen ? De beveiligingsbeambte: "Dat zijn veronderstellingen, allemaal veronderstellingen. Als ze een bus van Centraal Nederland nemen kunnen er misschien wel VEERTIG personen in. En als die allemaal gaan staan, kunnen er misschien wel ZESTIG in."

Zijn de veiligheidsmaatregelen na het incident inmiddels VERSCHERPT ? De beveiligingsbeambte: "Als veiligheidsdiendt kunnen we onze maatregelen natuurlijk niet aaan de grote klok hangen. Laten we het erop houden dat paleis Soestdijk goed wordt bewaakt."