|
|
|
|
Tamagotchi met harenIs het een kat? Of een hond? Nee, het is een Furby, de kersthit in de Verenigde Staten.Het non-descripte pluizige speelgoedbeest is voorzien van een soort boordcomputer die het beestje laat praten, dansen en bijhoudt of het wel goed wordt gevoed. Via een sensor in de kop kan de Furby communiceren met soortgenoten. Dit gaat zover dat een verkouden Furby een andere kan aansteken. Hampton werkte vroeger bij Mattel, waar hij betrokken was bij het ontwerpen van Atari videogames in de tachtiger jaren. Als tiener bouwde Hampton al robots. Hij ontwierp de Furby omdat hij de virtuele huisdieren aan een sleutelring, zoals de Tamagotchi en de Giga Pet van Tiger Electronics ontzettend beperkt vond met hun kleine schermpjes, grove graphics en de uiterst irritante, hoge piepgeluidjes. Hij wilde het concept van het virtuele huisdier verbeteren door een ‘echt’, aaibaar wezentje te maken met een wat uitgebreidere vocabulaire. Een Furby is interactief. Het beestje reageert op geluiden, muziek, gepraat en licht. Bepaalde geluids- en/of lichtpatronen activeren verschillende instellingen. Daarnaast is hij gevoelig voor wiegen, aaien en oppakken. Via infrarode sensoren ‘voelt’ hij de aanwezigheid van andere Furbies. Samen kunnen ze zingen, dansen en praten. Het kerstgeschenk van dit jaar schijnt barstens vol te zitten met easter eggs (ongedocumenteerde grapjes van de programmeur). Zo is er een Spaans paaseitje: als je een Furby reset zal hij eerst een tijdje Spaans praten, waarna hij na verloop van tijd weer overschakelt op Engels. Furbies hebben een eigen ‘karakter’. Als je hem reset verandert zijn karakter en zelfs zijn stem. Amerika is totaal in de ban van het pluizige geval. Websites en chatboxen die zijn gewijd aan de Furbies schieten als paddestoelen uit de grond. Trendy Sinterklazen zullen waarschijnlijk nog nul op het rekest krijgen als ze dit jaar een Furby willen weggeven. Door de enorme vraag in de Verenigde Staten is het speelgoedwonder nog nauwelijks naar Europa verscheept. Dit artikel verscheen op 25 november 1998 in WebWereld; © 1998-2004 Huib Zegers |