|
|
|
|
Een digitale doventolkVirtual reality is in een aantal gevallen geen toekomstmuziek meer. Neem nou "Simon the Signer". Hij is een zwartharige, knappe virtuele man die in een hoekje van het TV-scherm (onzichtbare) teletekstregels omzet in gebarentaal tijdens programma's.Simon the Signer staat niet alleen model voor een belangrijke doorbraak ten behoeve van doven en slechthorenden, hij is ook de oervader voor de volgende generatie virtuele mensen die terug zullen praten, je stemming kunnen peilen, weten wanneer ze je kunnen helpen en ook wanneer ze hun mond moeten houden. Het product, dat vorige week de Royal Television Society's Technical Innovation Award 1988 in de wacht sleepte, is een gezamenlijk project van de University of East Anglia, het bedrijf Televirtual en de Independent Television Commission. Het zal nog wel even duren voordat je de virtuele doventolk op de buis thuis in actie kunt zien. "We hebben nog een lange weg te gaan, maar het zeer bevredigend om deze prijs te krijgen als waardering voor het enorme potentieel dat ons werk heeft", zegt professor Andrew Bangham van de School voor Informatie Systemen van de universiteit van East Anglia. "We zitten sinds zes jaar in de 3D graphics business. We leveren 'high-end animaties' aan ITV en de BBC. Dus we wisten hoe realistisch virtuele mensen kunnen zijn", zegt Mark Wells, de directeur van Televirtual die is belast met research. "Maar dit was tot nu toe de grootste uitdaging. We moeten zowel lichaamsbewegingen, gezichtsuitdrukkingen als gedetailleerde handbewegingen vastleggen. Daarna moeten we alles reproduceren via de virtuele doventolk en wel zo duidelijk dat doven en slechthorenden ze net zo kunnen 'lezen' als bij een echt mens. En daarbij komt nog dat alles in real-time moet werken en op een simpele PC moet kunnen draaien in plaats van op een grafische supercomputer." "Het werken aan de bouw van virtuele mensen is ontzettend leuk en een enorme, onweerstaanbare mentale uitdaging. In de toekomst zullen ze de meest intuïtieve interface zijn tussen mens en machine", zegt professor Bangham. "Het is onze droom om tegen hen te kunnen praten of te zwaaien en zij zullen glimlachen, gebaren en terugpraten." Dit artikel verscheen op 16 november 1998 in WebWereld; © 1998-2004 Huib Zegers |